بلاگ

اهمیت تعادل فلور میکروبی شکمبه

تعادل میکروبی در شکمبه نشخوارکنندگان یکی از عوامل کلیدی در بهبود عملکرد گوارشی و افزایش بهره‌وری دام است. استفاده از مخمرهای پروبیوتیکی می‌تواند با بهبود ترکیب فلور میکروبی شکمبه، تأثیرات مثبتی بر سلامت و رشد دام داشته باشد.

عملکرد مخمرهای پروبیوتیکی در شکمبه

مخمرهای پروبیوتیک، به‌ویژه گونه‌هایی مانند Saccharomyces cerevisiae، با حذف اکسیژن از محیط شکمبه، شرایط بی‌هوازی بهینه‌ای را برای رشد میکروارگانیسم‌های مفید فراهم می‌کنند. این شرایط باعث تحریک رشد باکتری‌های زیر می‌شود:

• سلولولیتیک (تجزیه‌کننده سلولز)
• آمیلولیتیک (تجزیه‌کننده نشاسته)
• پروتئولیتیک (تجزیه‌کننده پروتئین)
• و همچنین تک‌یاخته‌های مفید

کاهش اکسیژن شکمبه

روزانه حدود ۱۶ لیتر اکسیژن از طریق خوراک، نشخوار و بزاق وارد شکمبه می‌شود. مخمرهای پروبیوتیک با مصرف این اکسیژن در فرآیندهای متابولیکی خود، پتانسیل اکسیداسیون را کاهش داده و شرایط بی‌هوازی را تقویت می‌کنند. این فرآیند منجر به کاهش پتانسیل ردوکس شکمبه تا حدود ۲۰- میلی‌ولت می‌شود که محیطی مناسب‌تر برای فعالیت میکروبی فراهم می‌آورد.

تأثیر بر هضم سلولز و کاهش اسید لاکتیک

مخمرهای پروبیوتیک با بهبود شرایط بی‌هوازی، از باکتری‌های تجزیه‌کننده سلولز محافظت کرده و فرآیند هضم فیبر را تسهیل می‌کنند. همچنین، این مخمرها با تولید فاکتورهای رشد، به رشد باکتری‌های متابولیزه‌کننده اسید لاکتیک مانند Megasphaera elsdenii و Selenomonas ruminantium کمک می‌کنند. در نتیجه، غلظت اسید لاکتیک در شکمبه کاهش یافته و از بروز اسیدوز جلوگیری می‌شود.

اهمیت انتخاب مخمر مناسب

مخمرهای پروبیوتیکی که فاقد توانایی تنفس هوازی هستند، نمی‌توانند رشد باکتری‌های مفید را تحریک کنند. بنابراین، هنگام انتخاب مخمر برای تغذیه نشخوارکنندگان، باید به توانایی آن در حذف اکسیژن و ایجاد شرایط بی‌هوازی توجه ویژه‌ای داشت.